|
Namaste everybody all over the world,
we would rather post positive messages on our website but sometimes it’s just not the case. We all experience ups and downs and definitely we experience a down this week in one of our projects, Hamro Gaun.
Phul Maya Gurung, better known by Aunty, has left the project to immigrate to the UK and find a new life there. Aunty was the most important caretaker and prominent figure of the project. She was as a mother to the children, an example for the staff and outsiders. She was the one who would solve the problems and would make sure that everyone was happy without losing sight for the wellbeing of the project.
For the last 8 years, 24 hours a day, she gave all her time and energy to the project and the children. The children especially are having a difficult time now. They have lost someone they decided to trust and love again. But, people come and go and aunty decided to seek a new life in the hope of a better future.
Nepal is a difficult place to live and the people here believe that they can find a better life abroad.
We wish Aunty all the best and hope she can find what she is looking for. We will miss Aunty a lot as she is a wonderful, warm and loving person but for sure she will touch the hearts of others as she did here.
The children, the staff and me have to continue as we were and hopefully we can find a new caretaker who will be as devoted as Aunty was.
From Kathmandu,
Rene and the Veldwerk team.
Ja,
Een beetje crisis hier in Kathmandu, een aardbeving? Nee die wordt wel verwacht en momenteel schudt de hele wereld door elkaar van alle aardbevingen overal, ook aan de andere kant van de Himalay in Tibet. Ik denk dat 2009 en 2010 wel een record heeft aan aardbevingen en hij wordt hier in Nepal dus ook verwacht, maar vandaag nog niet dus, dus daar is de crisis nog niet.
Het parlement van Nepal, een van de grootse crisissen die je kunt bedenken, want 28 mei moet de grondwet klaar zijn waar de politici al 2 jaar aan werken, maar er staat nog niets officieels op papier, de Maoïstten enerzijds en de coalities anderzijds vangen elkaars muggen af en er komt niets structureels op tafel, met het gevolg dat het in Nepal nog een grote puinhoop is en dat zal voorlopig nog wel zo blijven. Maar dus niet meer crisis als 2 of 3 jaar terug, alles is gewoon hetzelfde.
Nee, de crisis en de puinhoop in Nepal maakt dat de beter opgeleide mensen allemaal vertrekken naar America, Hong Kong, het Midden Oosten en het Verenigd Koningrijk, want daar is alles smooth, alles leverbaar, mooie gladde wegen, geen powercuts en je kunt daar een vermogen verdienen, zo denken de Nepalesen. En dan rest er nog maar een keus en dat is weg gaan uit Nepal! Als je al een Visa voor een buitenland kunt scoren, want dat valt lang niet mee.
Nu 4 jaar geleden gaf onze warden van het kinderhuis, de moeder van onze kinderen Phulmaya Gurung en beter bekend onder de naam Aunty, aan dat zij naar Cyprus wilde, om daarvandaan over te hoppen naar America. De paniek sloeg mij om de oren en ik heb hemel en aarde bewogen bij Aunty om toch asjeblieft niet gaan. " Hier bij ons ben jij iemand, daar ben jij niemand, voetveeg, andermans plee schoonmaken!" zo melde ik haar en uiteindelijk zwichtte zij, ze bleef, God zij dank! Want zij is onmisbaar in ons kinderhuis en daarbij mijn soort van soulmate; wij hebben genoeg aan een blik naar elkaar, of een half woord om een situatie in te schatten en daar dan wat mee te doen. En ik kon ook zo heerlijk met haar lachen, of haar op de kast krijgen (en zij mij).
2 weken terug vroeg Aunty wat extra vrij, om naar Kathmandu te gaan, “for wat purpose Aunty” vroeg ik haar,
Nothing sir, just private, to see my friends, was haar antwoord. Na 3 dagen druk zijn en lang wegblijven vroeg ik haar,
“ je voert wat in je schild Aunty, wat ben je aan het doen, je gaat toch niet stiekum trouwen ofzo he…..?”
“ Ha ha ha, no sir, of course not, nothing special!”
Eergisteren in Sankhu, de kinderen waren vrij van school want de Maoïstten hadden weer een staking geregeld, ik was samen met hen bij de visvijvers aan het werk. Krijg ik een telefoontje van Bharat, vriend en boardmember dat hij net is gebeld door de coördinator van het Hamro Gaun project Parmesh, dat Aunty visa heeft voor de Uk en overmorgen al uitvliegt. Did you now Rene, vroeg Bharat?
Stik, shock, ik zakte ongeveer door de grond! Wel g..#$@#%&UUYYTRE@ Dat is crisis, geen weg meer terug, ze heeft haar mond stijf dicht gehouden tegen mij (en andere collega’s) wetend dat ik er weer alles aan zou doen om haar ervan te weerhouden, maar het was al in kannen in kruiken, te laat. Haar familie, reeds in Engeland, had dit allemaal voor haar geregeld, op kans van niet slagen, maar het lukte dus wel.
Ik was verslagen en totaal in paniek. Na mijn eerste huilbui op de spot zocht ik Aunty, “ heb je even Aunty, please come here…..”
Achter een gesloten deur, een blik in haar ogen, en direct bij mij een niet meer te stoppen huil uitbarsting “
don’t cry , dont’ cry sir….
Maar ik was niet meer te stoppen, ik was hysterisch van verdriet, van onvermogen, onze moeder gaat na 8 jaar weg, ikzelf, “ onze kinderen” die al eerder hun moeder zijn kwijtgeraakt, 8 jaar lang samen een hele hoop lief en heel veel leed gedeeld, maar ze gaat weg. G….. en nog meer erachter, in een woord verschrikkelijk.
En de kinderen Aunty, die weten het nog niet? Die zien mij nu met dikke rode ogen rond lopen, wanneer ga jij ze dat vertellen Aunty?
This evening maybe…… ? zo zij ze…..
Mijn wereld stortte compleet in, ik heb mijn motor gepakt en ben luid brullend van verdriet naar huis gereden, ik kon nauwelijks zien waar ik reed, toen thuis een paar collegaas en vrienden opgebeld, ik zat helemaal stuk!
Aunty gaat weg, overmorgen al!!! dat kan niet, dat mag niet.... maar ze gaat!
Die dag erna, afscheid in het kinderhuis, dat trek ik niet dacht ik, veel te erg, ik ben veel te emotioneel en ik trek dan absoluut alle kinderen mee in mijn persoonlijk drama, dat kan dus echt niet.
Ik heb thuis mijn en haar mooiste foto’s uitgezocht en laten afdrukken, daarbij een mooie bos fleurige zijden tulpen gekocht, een Lord Boeddha halskettinkje voor haar bescherming, een mooie wenskaart en een zijden sjaal, een Tibetaanse Khatta voor haar afscheid om om haar hals te hangen voor het goed geluk onderweg.
  De weg naar Sankhu was erg vochtig en bij aankomst waren de kinderen bezig met het maken van afscheid posters voor Aunty, foto’s, mooie lieve teksten en toen ik dat zo zag, stikte ik er weer in, gauw naar buiten en uitbrullen.
Aunty, heb je even voor mij, apart in jou kamer ?
Daar aanbeland achter de gesloten deur barstte ik weer in een onverstaanbare huilbui uit, met woorden van liefde en dank, haar vriendschap en al haar tijd, 8 jaar lang, 24 uur bezig voor onze weeskinderen,
"Dont cry sir , dont cry, " zo riep Aunty
en ik snikte het uit,
Jij hebt het recht Aunty om ver weg te gaan, maar ik heb het recht om hier heel erg verdrietig om te zijn, ik vind het verschrikkelijk voor mij en onze kinderen, maar what to do? You are leaving, no way back! But I wish you all the best and thanks for all what you did for me and our children, please take my presents. Now I go back Kathmandu, bye bye, dear Aunty, I love you too much! Best of luck with everything and a good journy in your further life!.
Weer op de motor terug, schreeuwde ik boven het motor geluid uit van verdriet, niet te stoppen. Het begon te regenen en er dreigde onweer, ik zag bliksem aan de horizon. Mijn ultieme doodswens is om ooit, als ik heel oud ben, getroffen te worden door de bliksem, maar gistermiddag dacht ik; " Onze Lieve Heer, mag ik nu aub alvast getroffen worden, want ik kan niet meer!"
Maar Onze Lieve Heer heeft het of niet gehoord, of hij dacht; " jij hebt 50 weeskinderen waar voor gezorgd moeten worden, dus mooi nog even daar blijven jij!" Toen heb ik onderweg maar 2 flessen koud bier gekocht, chips en junkfood om de avond te overleven, en een slaappil bij de hand voor de nacht.
En nu dus vandaag, 27 april, Aunty is vertrokken! Ik heb haar nog even op het vliegveld gesproken, via de telefoon vlak voor haar vertrek, stotterend en vooral snotterend mijn beste wensen voor haar, I love you too much dear Aunty , een goede reis en gauw e mailen Aunty als je bent aangekomen he…
Ye sir, i will do, you also all the best…….. don’t cry sir…! .
Dat was Aunty, kersvers, diep door mijn ziel heen gesneden; vette crisis in Nepal!
Maar hoe komt dat toch dat ik zo vreselijk emotioneel ben en dat amper (of helemaal niet ) kan beheersen? Even wat hersenspinsels tussen alle huilbuien door.
Toen ik 11 jaar oud was, kreeg mijn lieve moeder lever kanker, nu reeds 40 jaar geleden. Ik werd ondergebracht bij een gastgezin, familie de Wit, hele lieve mensen en elke week gingen we 2 keer op bezoek bij mamma in het ziekenhuis. Maar ze ging erg achteruit en op een avond vroeg ik haar, mamma, je gaat toch niet dood he??? Nee hoor jongen, ik ga niet dood!
De volgende ochtend riep mevrouw de Wit mij bij zich en zij vertelde, Reneetje, jou mamma is vannacht in haar slaap overleden.
Shock….. G…$#%&&&^&% Wat een pijn, droevenis, crisis en nu, hoe verder zonder onze lieve moeder?
De wond was in de tussentijd geheeld maar hij is eergister weer open gesprongen, er zat een hoop pus in, etter wat er uit moest, en dan daarna geneest de wond weer. Maar dat duurt nog wel even, zo gaat dat namelijk bijna altijd!
Onze Aunty leeft gelukkig nog en zo als het er nu uitziet is ze over twee jaar weer terug, als de politiek in Nepal wat beter is (wat ik overigens ernstig betwijfel) en er geen enorme aardbeving heeft plaats gevonden. Let see, live’s go’s on en ik overleef dit ook wel weer, zo ook onze kinderen, die krijgen hier nu extra aandacht van onze staf en vrijwilligers. Dus gewoon doorgaan met ademhalen…… en mijn dank voor de steun en schouders van vrienden en collega's hier in Nepal en in Holland
Met zeer verdrietige groetjes uit Kathmandu, Rene xx.
|
In mijn laatste brief beschreef ik het vertrek van onze Aunty, er is inmiddels een nieuwe Aunty aangenomen, zie de nieuwsbrief 2e kwartaal 2010